a passion for angling

Voor de tweede keer binnen 24 uur is er een weeralarm afgegeven voor Nederland. Zogenoemd noodweer maakt het te gevaarlijk om vannacht de waterkant op te zoeken. Vele karpervissers zullen dit alarm genegeerd hebben en zich vannacht toch aan de oever van hun favoriete water hebben opgehouden, maar ik had weinig interesse om in het open weiland problemen te krijgen met blikseminslagen en windhozen.

Om 04.50 uur ging de wekker. Voor het lichaam was het nog veel te vroeg, maar de geest was al richting waterkant. Binnen notime lagen de spullen in de auto en kon ik op weg naar het water. Ik had de spullen gisterenavond al gereed gemaakt en voorzien van aas.
Het dondert nog wat buiten en donkere wolken vullen de horizon.

Aangekomen bij het water ben ik blij dat ik de nacht thuis heb doorgebracht. Rondom het water liggen meerdere grote bomen volledig om. Ze zijn met wortels en al omver geslagen door de krachtige wind. Ook in het water liggen drie nieuwe bomen. Deze bomen zorgen ervoor dat de visserij op het water zal veranderen want een van de zwemroutes is nu geblokkeerd en een andere visstek is niet meer toegankelijk.

Ik besluit plaats te nemen in de buurt van de plek waar ik mijn target enkele weken geleden had gespot. De hengels werden snel ingegooid en de X-line werd slap door het water gelegd naar de stekken. Een klein beetje voer werd met behulp van de katapult naar de stekken gebracht en de vallen liggen gereed. Net op tijd overigens want het begint plotseling enorm te hozen.

Rond 06.30 vliegt de hanger van mijn linkerhengel omhoog tegen de hengel en trekt deze krom. Een gillende delkim doet mijn hart overslaan, wat is dat lang geleden! Na de aanslag besef ik gelijk dat het om een kleinere vis gaat. De vis vecht met snelle uithalen en ik denk zelfs even met zeer klein kaliber vis te maken te hebben. In het net blijkt het te gaan om een schubkarper van 18 pond. Het is mijn tweede vis van het water en die is zeer welkom na twee jaar visserij.

Bij het gereed maken van de camera blijkt dat het statief nog thuis in de berging ligt en de connector voor de bankstick ook in een andere tas is blijven zitten. Met wat gepruts lukt het om de zelfontspanner zo in te stellen dat hij vanaf mijn stoel toch nog goed kan fotograferen. De vis wordt dan ook snel vereeuwigd en weer terug gezet.

Vier uurtjes na het starten met vissen keer ik huiswaarts. Een voldaan gevoel overmeesterd mij. Ik laat nog wat voer achter en beloof mezelf snel weer terug te zijn.