a passion for angling

Met tropische temperaturen in het vooruitzicht besloot ik dit weekend een nachtje te gaan vissen op mijn thuiswater. Sinds half mei heb ik hier niet meer gevist en ik wil nog steeds een kans maken op de topvis waar ik nu bijna 2,5 jaar achteraan zit.

Aangekomen bij het water blijk ik niet de enige visser te zijn. De doorgang is bezet door twee vissers. Het blijkt dat een van deze vissers met feederhengels op karper vist en van de ander krijg ik ook geen hoogte. De auto is recht achter hun stek geparkeerd. Hier ben ik niet erg blij mee want de rest van de vissers zorgt er juist voor dat het weiland autovrij blijft en zonder rotzooi.

Als ik één van de in het water liggende bomen beklim zie ik plots een mooie dikke rug onder de oppervlakte. Het is een schub, een mooie twintiger zo te zien. Ik volg de vis gedurende een vijf minuten visueel en dan komen er plots vanuit de diepte twee extra karpers naar de oppervlakte. Beide vissen liggen heerlijk in het warme oppervlaktewater te zonnen. Het gaat ook hier om twee schubkarpers uit de middencategorie van het water. Bij het verlaten van de boom komt de kleine goudkarper ook om de hoek zetten. Met deze vier vissen bij elkaar heb ik ongeveer een derde van het totale bestand in zicht. Ik besluit dan ook om de nacht in de buurt van deze boom te vissen.

Als ik rond 06.30 uur wakker word bekijk ik iets teleurgesteld mijn hengels. Er is wederom niets gebeurd, wat verwachte ik ook eigenlijk? Drie kwartier later roep de visser op de doorgang of ik nog iets gevangen heb. Ik antwoord en zie dat hij een diep gebogen hengel in zijn handen houdt. Verdorie, iedereen vangt hier vis behalve ik. Ik draai de hengels binnen en besluit een kijkje te nemen bij de visser. Hij was nog steeds aan het drillen en als hij de slip zo ingesteld zou laten zou dat ook nog wel even duren. Meters lijn worden onnodig van de spoel getrokken. De visser erkent dat hij nog niet veel ervaring heeft en dat hij nog nooit zo’n grote karper gezien heeft. Ik besluit de visser maar wat te helpen en hem tips te geven voor de dril en de behandeling van de vis erna. Het blijkt een mooie schub te zijn van ongeveer 24 a 25 pond. Precies zullen we het niet weten want de leugenaar van de man tikt met onthaakmat (zo’n grote) 35lb aan. Na het maken van een aantal foto’s zet ik zelf de vis terug in het water. Het duurt minuten voor de vis weer op adem is en rustig uit mijn handen weg zwemt.

Rond elf uur in de morgen besluit ik het voor gezien te houden. Ik ruim de spullen op en loop nogmaals langs wat bomen. Wederom tref ik enkele zonnende vissen aan, ditmaal in een andere boom. Ik besluit het nog even te proberen aan de oppervlakte met het laatst overgebleven brood en wat variantjes. De vissen willen er niets van weten en ik vermoed dat het water vrij zuurstofarm is waardoor de vis het erg moeilijk heeft op het moment. Net voor ik weg wil gaan doemt daar plotseling een schaduw op van een grote vis. De grote rij schubben op zijn rug neemt alle twijfel weg. Ik sta oog in oog met mijn targetvis. De spiegel ligt roerloos onder een tak en beweegt zich dan loom door het groene water. Ik volg hem een aantal minuten voor hij wegduikt in het troebele water.
Ik besluit vanwege dit treffen het stekje te voorzien van wat klein aas en zal aankomende week mogelijk nog een paar avonden vissen. Met een rode rug van de veel te felle zon keer ik huiswaarts. Het oogcontact met de Vorstin en het spotten van de andere vissen geeft me het vertrouwen dat ik nodig heb om door te gaan.